Een dankbare dag

dondersteen | Dagelijkse dingen,Reizen | woensdag, 22 juli, 2015

P1140777klein De rit naar de invasiestranden leidde ons door slaperige dorpjes aan zee, goudgele korenvelden en groene heuvels. Zo lieflijk dat je je bijna niet voor kunt stellen hoe het daar was in juni 1944…

Toch weten we inmiddels hoe het was. We lazen de verhalen, zagen de foto’s en in Arromanche zagen we 360 graden in het rond op grote schermen de beelden van de invasie. Ik wist het wel, dat ze kwamen, aan land gingen en ons bevrijd hebben. Dat wist ik wel. Maar nu heb ik gezien hoe moeilijk het geweest moet zijn om die kliffen bij Point du Hoc te beklimmen wetende dat daarboven een enorme batterij Duitsers op je zat te wachten. Ik heb gezien hoe breed die stranden zijn en hoe je daar totaal weerloos door de golven aan land moest komen en dan ook nog met je volledige bepakking aan. Ik weet nu dat er op Omaha Beach 12.000 man omgekomen is op de eerste dag van de invasie. Twaalf-duizend…

Op de grote Amerikaanse begraafplaats liep ik vanmiddag langs de witte kruizen en zei in gedachten: ‘Dank je wel Robert, dank je wel James, dank je wel John…’ en dank je wel voor die tienduizenden anderen die vol vastberadenheid op een boot stapten met geen ander doel dan ons land te bevrijden. Dank je wel. En diep respect.

1 Reactie

Sorry, the comment form is closed at this time.

RSS feed for comments on this post.