Talenten

dondersteen | Dagelijkse dingen | donderdag, 8 oktober, 2009

kunstschaatsen Ik was nog nooit in Kardinge geweest dus dat werd wel eens tijd. Wat zegt u? U weet niet wat Kardinge is? Oh. Okee. Kardinge is een enorm sportcomplex in Groningen waar je werkelijk alles kunt doen op sportgebied. Nou ja, bijna alles. Je kunt er tennissen, squashen, zwemmen, schaatsen, klimmen, skiën, (mini)golfen, mountainbiken, wandelen, hardlopen…

Daar ging ik natuurlijk allemaal niet voor… maar zwemmen, dat leek ons wel wat. We vermaakten ons dus een paar uurtjes in het subtropische zwemparadijs (nou is dát een wat groot woord), bubbelden wat in een lekker lavendelbubbelbad en dronken nadat we ons weer aangekleed hadden een kop koffie in het restaurant. En toen we daar uitliepen….

‘Hee, wat zou daar dan nog te doen zijn?’ vroeg ik me hardop af toen ik een gang zag met aan het eind een grote glazen deur.
‘Geen idee,’ zei Peer.
En dat was voldoende om van het gebaande pad af te gaan. Meer hebben wij niet nodig.
We gingen de deur door en kwamen in een totaal andere wereld terecht. De wereld van kunstschaatsen!

Op de baan waren een stuk of vijftien jonge talenten bezig te trainen. Op de tribune zaten ouders toe te kijken.
‘Oh, gááf,’ zei ik, ‘even blijven kijken hoor…’ En dus gingen we ook op de tribune zitten.
De talenten en talentjes (de jongste was denk ik zes jaar oud en de oudste was achttien of negentien) reden over de baan rondom wel een stuk of zes trainsters. Ze draaiden, zwierden, zetten af, sprongen, en kwamen weer neer. Soms heel hard neer. En dan stonden ze weer op, lachten ze verontschuldigend richting trainster en gingen weer door. En door. En door.

Een vrouw zat op de tribune, helemaal alleen in een hoekje, en filmde alles. Af en toe pakte ze een camera met een behoorlijke lens en maakte ze foto’s. Zat ze talent te scouten? Of was het een trotse moeder? Misschien van het jonge ding dat schaatste alsof ze zich nooit anders dan op ijs had voortbewogen.

Af en toe stapte een trainster van het ijs, ging een hok in en even later klonk muziek op de baan. Dan reed één van de talenten haar eigen kür op muziek. De anderen trainden gewoon door, keken er niet eens naar. Dat ze niet met elkaar in botsing kwamen was al een bijzonderheid op zich trouwens.

En dan was er nog dat ene jongetje in die groep met talentvolle meiden. Hij was nog geen tien jaar oud (denken we) en schaatste de sterren al van de hemel. Z’n haar was nogal lang en als hij een pirouette draaide stond het horizontaal aan z’n hoofd. Als een soort ufo. En dan sprong hij weer, kwam soepel terug op het ijs en draaide weer een rondje. Alsof schaatsen sowieso al niks voorstelt en dat beetje springen, ach, dat doe je er toch gewoon bij?

Op een gegeven moment zei ik met grote tegenzin: ‘We moeten maar eens gaan’.
‘Goed plan,’ zei Peer. ‘Weet je wel hoe lang we hier al totaal geboeid naar zitten te kijken?’
‘Neuh…’
‘Meer dan een uur.’

En als ik weer eens in de buurt van Kardinge ben? Dan sla ik het zwemmen over en ga ik meteen op de tribune van de kunstijsbaan zitten. Wat een talenten. Geweldig.

4 reacties

Sorry, the comment form is closed at this time.

RSS feed for comments on this post.