In de ban van de Hitler-ring

dondersteen | Dagelijkse dingen,Geocaching | zondag, 13 januari, 2008

ring.JPG (klikbaar)
Iets ten Noorden van het piepkleine Drentse dorpje Peest ligt een bijzondere plek. Een plek met geschiedenis. De Duitsers legden er in de oorlog een (nooit gebruikt) vliegveld aan, dat is op zich al bijzonder natuurlijk. Maar om dat vliegveld van water te kunnen voorzien besloten de bezetters dat het nabijgelegen Westerveen uitgegraven moest worden. En zo geschiedde én ontstond geschiedenis.

Want het vennetje had, van oorsprong al, vier armen die ooit waren uitgegraven om de markegrenzen aan te geven. Die armen waren al lang dichtgegroeid tegen  de tijd dat de Duitsers kwamen, de Marke-tijd lag al een poosje achter ons en aan het ven (en de grenzen die het ooit omvatte) was al jaren niks gedaan. Maar toen de Duitsers gingen graven kwamen de vier oude Marke-grenzen weer duidelijk tevoorschijn.

De mensen uit de omgeving zagen er meteen een hakenkruis in. En dat is niet zo verwonderlijk. Het is, op z’n zachts gezegd, een bijzondere vorm voor een Drents vennetje. En zo kreeg het ven in de volksmond al snel de naam ‘Hitlerring’ en werd geschiedenis op geschiedenis gestapeld. Hakenkruis op oude markegrenzen.

En op dat soort plekken vind je in de tijd van nu; geocaches. Om die bijzondere plekken onder de aandacht te brengen en om mensen te laten genieten van de prachtige natuur. En dus waren wij vandaag in de ban van de Hitlerring. Het was een mooie route rondom Peest met aan het eind een rondje rond de Hitlerring. Om de cache uiteindelijk te vinden moesten we, dankzij Natuurmonumenten die net groot onderhoud hadden gedaan, een behoorlijk staaltje bos-fitness weggeven. Klauterend over achtergebleven takken en boomstronkjes strompelden we naar de schat. We hebben – alweer – genoten.

Gasterse Duinen

dondersteen | Dagelijkse dingen,Geocaching | zondag, 6 januari, 2008

Jawel, we hebben ze hoor; duinen in Drenthe. In het stroomdal van de Drentsche Aa, bij Gasteren, vind je de Gasterse Duinen. Wij struinden daar vanmiddag rond nadat we vanmorgen een wandeling maakten op Kampsheide, ook al zo’n prachtig, en archeologisch rijk gebied. We bezochten daar een Pingoruïne. Jarenlang dachten we dat het gewoon een ven was maar alweer dankzij dat maffe geocachen leerden we dat dát niet helemaal het geval is…

Het was prachtig weer, het zonnetje scheen en veel mensen trokken er op uit om een frisse neus te halen.  (vergeet niet te scrollen bij onderstaande foto, voor meer foto’s, klik hier)

Even verderop, toen we in het Gasterse Holt liepen, hoorden we opeens een hond verschrikkelijk janken. We vroegen ons af of hij misschien onder een auto was gekomen want zo klonk het. Als heel erg ‘au-dat-doet-ja-zeer-man’ in hondentaal. Door merg en been ging het. Het janken hield aan en even later ontdekten we dat het janken niet alleen aanhield, het kwam onze kant op!

Stomverbaasd stonden we op het zandpad het bos in te turen. Er klonk een luid gekraak, toen verscheen een schim en voor we het wisten sprong er een ree over het pad naar de andere kant van het bos. En toen, op slechts luttele afstand van de ree; de jankende hond. Het was een losgebroken Beagle op jacht naar zijn schat. Dat kón toch niet waar zijn!

We stormden richting Beagle terwijl we hard schreeuwden om zijn gejank te overstemmen. De hond leek even van slag, maakte een omtrekkende beweging en verloor het geurspoor. De ree kwam daardoor op voorsprong, steeds verderweg verdween hij in het bos. De beagle in kwestie pakte het spoor echter weer op en stoof jankend verder. Het is niet te geloven hoe hard zo’n hondje gaat als ze een geur in hun neus hebben. Van de eigenaren was geen enkel spoor overigens. Die waren nergens te zien.

Maar toen klonk, heel in de verte, een fluitgeluid. De jagende beagle ging op de rem, draaide zich om zijn as en holde in de richting van het fluitje. De ree was gered. Maar een Beagle die zo’n jachtinstinct heeft… die kun je volgens mij beter aan de lijn houden.

Groningse kunst-cache

dondersteen | Dagelijkse dingen,Geocaching | zondag, 30 december, 2007


In het stadspark van Groningen ligt een cache verborgen, een kunst-cache. Dat moesten we gaan zien natuurlijk. Het leverde een tocht op van bijna vijf kilometer, veel kunst, hooglanders (in een stadspark!) en prachtige architectuur. En op het laatst vonden we, dankzij het oplossen van de vragen over de aanwezige kunst, de cache ook nog. Een mooie wandeling was het.


Nozem in het stadspark.


Onderweg leerden we dat dit antropomorfische kunst is, of was het nou toch expressionisme?


De ganzen kwamen hard gakkend aangehold toen ik mijn rugzak opendeed. ‘Brood,’ dachten ze, ‘daar komt brood uit die tas, snel jongens, hollen!’ De hele kudde was zwaar teleurgesteld toen het geen brood bleek te zijn maar slechts een fototoestel.


Nog maar 242,5 kilometer naar Haarlem!


Eén van mijn favoriete gebouwen van Groningen.

Kerst-Mam

dondersteen | Geocaching | woensdag, 26 december, 2007

etrex.bmpOnze kerst-Mam bracht ons gisteren een geweldig leuk cadeau. Een Garmin eTrex H. Ik hoor u al denken: ‘Een wát?!?’ Het is een GPS-systeem waarmee we, beter dan met autonavigatie, kunnen geo-cachen. Mijn moeder had bedacht dat dat wel een leuk cadeau zou zijn voor zus/zwager en Peer/Donder. En dat is het. Nou-en-of!

Gisteravond waren we dus druk doende om uit te vinden hoe het ding werkt. Hoe stel je hem in, hoe plan je routes in, hoe voeg je coördinaten toe. En toen we het een beetje onder de knie hadden werd hij getest. Peer pikte drie coördinaten van Google-earth, ik voerde ze in, de jas ging aan en daar gingen we, in het donker, op jacht naar de route. Peer wist natuurlijk waar we heen gingen, hij had immers de coördinaten verzonnen, ik wist van niks en liet me in het stikkedonker leiden door de eTrex. Die deed z’n werk heel goed.

Toen we eenmaal weer thuis waren werd zwager Chris gebeld. Ook aan hem gaf Peer coördinaten op. Een klein rondje rond het huis van zus/zwager zou het zijn. Chris ging op weg, wij wachtten zijn terugkeer af. Na een half uur belde zus: ‘Zeg, waar hebben jullie Chris naar toe gestuurd? Hij is nog steeds niet thuis!’ Peer gaf aan dat het toch écht een heel klein rondje moest zijn, niet verder dan 400 meter van huis. ‘Geef mij die coördinaten eens door,’ zei ik tegen Peer. Dat deed hij en ik voerde ze in in de Garmin. ‘Eh Peer? Ik geloof dat er iets fout gegaan is…’ Eén cijfertje fout ingevoerd was een tocht van drie kilometer geworden. Oeps. Arme Chris! Hij belde na een uur dat hij weer thuis was. Had het niet echt erg gevonden. ‘Ik weet nu zeker dat hij goed werkt, het was hartstikke leuk!’ zei hij enthousiast.

Vanochtend gingen wij op pad om het kerstdiner van gisteren er af te lopen. Een korte route, 3 kilometer zou het zijn. Dat werd iets langer omdat we de auto niet konden parkeren waar we wilden. De eTrex deed het overigens geweldig, hij wees ons feilloos de weg door het Pelinksbos. En om het helemaal compleet te maken voorziet hij ons ook nog van allerlei extra informatie zoals afstand, gelopen tijd, de tijd dat we stilstonden (zoekend naar een schat) etc. Wij waren minder in vorm vanochtend, door een denkfout vonden we de schat niet…. Maar ach, dat maakt niks uit. Volgende keer beter. En er zullen, mede dankzij kerst-mam, nog vele volgende keren volgen denk ik. We zijn, dat zal u niet ontgaan zijn, inmiddels behoorlijk verslaafd geraakt aan deze hobby.

Twijfel

dondersteen | Dagelijkse dingen,Geocaching | donderdag, 20 december, 2007

hooglander1.JPG Twijfelen doen we allemaal wel eens. Maar wij twijfelden vorige week vrijdag heel erg. We waren op zoek naar een cache in onze eigen woonplaats. De coördinaten waren ingevoerd in de tim-tam, en die coördinaten hadden ons uiteindelijk naar een stukje bos gestuurd. En daar stonden we, bij een boom. ‘Hier moet het zijn hoor!’ riep ik enthousiast. Maar hoe goed we ook zochten, we vonden er niks. Balen natuurlijk maar het is niet anders. Eenmaal thuis kwam ik er achter dat ik de coördinaten niet helemaal goed had ingevoerd in de Tim-Tam. En één cijfer verkeerd en je zit zo tien meter verderop. En zoek dan maar eens een coördinaat van je volgende punt. Dat is niet te doen.

Zondag maakten we het meer dan goed door twee schatten te scoren. Maar de twijfel over die gemiste kans bleef natuurlijk knagen. Er lag een schat, vlakbij, en we hadden hem niet gevonden. En toen werd het maandag.

Ik kwam op de fiets thuis van mijn werk. Ik had de jas nog aan, de das nog om, nog handschoenen aan mijn handen en mijn bril was totaal beslagen toen ik de kamer binnenstapte. ‘Je moet meteen het log van je zus lezen!’ zei Peer vanaf de bank. ‘Eh… ik zie niks, mistig hier, even bijkomen hoor…’ zei ik. Maar toen ik eenmaal uit de jas was en zelf ook weer op kamertemperatuur gekomen was opende ik het log van zus.

‘Aaaaahhhh!’ riep ik, toen ik de tekst las. Want zij hoefden niet te twijfelen. Zij gingen naar het Twijfelveld en vonden de cache wel. Ik was overigens wel blij. Niet omdat ze hem gevonden hadden maar omdat ze ook aan het geocachen waren geslagen. Want als er iets is wat bij zus en zwager past is het wel dit schatzoeken. En dat bleek ook wel vanuit haar enthousiaste logje.

En vanochtend maakten we het goed. De kerstvakantie is begonnen, we hoeven helemaal niks. We sliepen uit, aten een ontbijtje, zaten even achter de computer en gingen toen op pad. Twijfelveld, here we come. En met de goede coördinaten was het goed te doen. Door mistige velden liepen we tussen de hooglanders door richting de schat. En weer bracht het geocachen ons op een plek, vlak bij huis, waar we nog nooit geweest waren.

« VorigeVolgende »