Woudsbloem

dondersteen | Geocaching | zondag, 13 december, 2009

Geocachen bracht ons vandaag naar een deel van het natuurgebied Duurswold iets ten Westen van Slochteren; Woudsbloem. Daar waar de Fivel, de Scharmer Ae en de Slochter Ae stromen.  De route bracht ons naar  ‘Duivelseiland’, een eilandje in de polder dat ooit – toen het nog echt omringd werd door water- bewoond werd. Het was een zogenaamde ‘stille knip’ een plek waar schippers illegaal een borreltje konden kopen. Nu is het een prachtig natuurgebied waar je vaak van de gebaande paden af mag om er optimaal van te genieten. En dat deden we. Ook al vonden we de cache niet.


Water, water en nog eens water.

Zicht op de Westerpolder


Willem en Annie


Op het Duivelseiland


Zonsondergang bij Zuidbroek

Land Art

dondersteen | Dagelijkse dingen,Geocaching | maandag, 5 oktober, 2009

observatorium Niet voor het eerst bracht onze hobby ons op een plek waar we normaal gesproken nooit terecht gekomen zouden zijn. We waren onderweg van Medemblik (waar we een heel gezellig weekend hadden doorgebracht met mijn moeder, zus en zwager) naar huis. Aangezien we allemaal geocachen leuk vinden plannen we dan langs de route wat caches zodat we even de benen kunnen strekken. En zo kwamen we, net voor Swifterband, terecht bij het Land Art project van Robert Morris.

Nietsvermoedend liepen we richting kunstwerk met maar één doel voor ogen; het vinden van de cache. Dat bleek niet zo moeilijk te zijn en om dan meteen weer terug te lopen…
‘Zullen we even naar het midden lopen?’
En we liepen. En we spraken met elkaar. Want stilzwijgen is niet zo ons ding zeg maar. En naarmate we verder richting midden liepen werden onze stemmen luider en luider. Niet omdat wij steeds harder gingen schreeuwen maar omdat de vorm van het object onze stemmen, op natuurlijke wijze, enorm versterkte.

Precies in het midden lag een platte steen. En als je daarop stond had je het optimale effect. En dus stonden we op de steen en riepen we maar wat de leegte in. Geen zware poëzie of zo hoor, het was tenslotte maandagochtend. Maar wat is het toch leuk als een hobby je op dit soort plekken brengt. En als u dus weer eens door de polder over de N307 richting Swifterband raast dan zou het een optie kunnen zijn even de benen te strekken bij het Observatorium van Robert Morris. Wat ons betreft beslist een aanrader.

Wat zegt u? Of we verder languit op de bank lagen dit weekend? Neuh, niet echt. We bezochten het Stoommachine Museum, gingen uitwaaien met windkracht acht aan het strand en waren gisteren in het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Ach, eigenlijk zijn het allemaal aanraders. Het was dus een fijn weekend.

Anloo

dondersteen | Dagelijkse dingen,Geocaching | zondag, 9 augustus, 2009

Vandaag was de geocacheroute ‘De Etstoel’ van Anloo aan de beurt. Een route waarop we ons echt verheugd hadden want de logjes waren zeer positief. Het bleek een pracht van een wandeling te worden langs velden en boslanen, over bruggetjes en paadjes, langs zandpaden en door weilanden. Echt Drenthe op z’n best.

Er was slechts één klein moment van onvrede; toen we een koerspeiling moesten doen (‘ga 150 graden 267 meter’) was de tocht daar bijna geëindigd. Niet ons sterkste punt, koerspeilen met een kompas. Gelukkig wist Peer ons te redden waardoor we de tocht af konden maken.

Acht kilometer later zaten we op een terras achter een kop koffie met een stuk zálige chocoladetaart.
Er zijn ergere manieren om je zondag door te brengen….

Travel bug

dondersteen | Dagelijkse dingen,Geocaching | zondag, 29 maart, 2009

  Zoals jullie weten houden we ons, in huize Peer-Donder, bezig met geocachen. Het brengt ons op de meest fantastische plekken. Zoals vandaag weer bij diverse kunstwerken in de stad Groningen in verband met de serie ‘stadsmarkering’. Het is en blijft erg, érg leuk om te doen.

Onderdeel van het geocachen is het verplaatsen van travelbugs. Dit zijn voorwerpen, voorzien van een identiek  nummer, die door cachers worden verplaatst van de ene cachebox naar de andere. Op die manier reizen de TB’s, zoals ze liefdevol worden genoemd, heel wat af. Sommigen zijn al jaren onderweg, zoals deze, en hebben inmiddels veel van de wereld ‘gezien’.

Een tijdje geleden stuurden Peer en ik ook twee TB’s de wereld in. Eén Koala en één Kangoeroe. Beiden hebben ze een eigen ‘tag’ waarop hun nummer staat. Beide hebben ze hetzelfde doel: ze willen naar Australië. Het duurt natuurlijk wel even voor zo’n TB daar aankomt, reizend van cache naar cache, maar dat geeft niks. Het is erg leuk om ze via internet te volgen. En er zat natuurlijk een wedstrijdelement in, welke TB arriveerde het eerst in the land Down Under?

In het begin van de reis gingen ze redelijk gelijk op. Ze starten beide in onze eigen cache in Orvelte en reisden toen beide naar het zuiden waar ze een tijdlang in Brabant van cache naar cache hopten. Soms lag mijn kangoeroe een paar kilometer voor op de Koala van Peer, soms was het andersom. Mijn kangoeroe bevindt zich nog steeds in Brabant, maar de Koala van Peer? Die ging als een speer. Hop, Orvelte, hop, hop, Brabant, hop… Australië! In slechts dertien stappen is hij meegelift met geocachers naar Brisbane Australië. Hij ligt daar nu in een cache in een eucaliptusbos vlakbij Brisbane. Niet ver van het Lone Pine Koala Sanctuary waar we zelf ooit een echte koala vast mochten houden.

En dan zal ik nu even een mailtje sturen naar de geocacher die de kangoeroe, eind januari, meenam uit een Brabantse cache. Hij heeft hem al twee maanden in zijn bezit en liet me, een paar weken geleden, desgevraagd weten dat hij hem nog niet in een nieuwe cache had geplaatst omdat hij van plan was hem ver te laten reizen, naar Frankrijk of zo. Nou, vooralsnog zit hij nog steeds in Brabant en blijft hij in Brabant. En dat is niet de bedoeling van een TRAVEL-bug. Die moet reizen!

Sassenhein

dondersteen | Dagelijkse dingen,Geocaching | zondag, 1 maart, 2009

Ik durf het bijna niet hardop te schrijven maar ik heb het idee dat de rug ietsjes beter wordt. Ik doe trouw iedere dag mijn oefeningen, neem trouw mijn pijnstillers en probeer (…) trouw niet over de grens te gaan.

Aangezien lopen een goede oefening is besloten we vandaag een cacheroute rond Sassenhein te lopen. Sassenhein is een grote visplas bij Haren met een theehuis aan het water. We begonnen in een schuchter voorjaarszonnetje welke in de loop van de tocht helaas achter een dik wolkendek verdween. Dat was wel een beetje jammer.

De tocht was er niet minder mooi om. Vijf kilometer lang liepen we over slingerende zandpaden langs weilanden en mooie boerderijtjes om uiteindelijk weer bij Sassenhein uit te komen.


“Hein” (Sassenhein is genoemd naar Saskia en Hein)


Als ik dit soort schoonheden zie weet Peer het precies; stoppen, aaien, knuffelen, foto’s maken.


Voorjaar


Vakantiewoning vlakbij de grote visplas. Prachtige plekjes. Op de foto zie je één ding niet: de A28 is er zeer hoorbaar aanwezig.

Na 5 kilometer had de rug het wel gehad maar gelukkig was daar, net op het juiste moment, het theehuis weer…

waar ze koffie hadden, en…

(als beloning voor mijn rug)

Volgende »