Dondersteen

Het begon met mijn logje van afgelopen vrijdag. We waren in Coevorden geweest. Dat was niet spectaculair maar… we hadden ook een salamander gezien. En dat was natuurlijk wel heel erg leuk. Maar..

‘Was het wel een salamander?’ vroeg Gelkinghe zich hardop af in het reactieboxje van mijn log. Was het niet een hagedis misschien? Ik klikkerdeklikte wat door cyberspace en zag hagedissen die er beslist op leken. Maar ja, ik ben een leek dus..

‘Kijk,’ schreef ik aan een staatsbossenbeheerder, ‘we zagen dit beest op ons pad. Het was geen pad, dat weten we zeker, maar wat was het wel?’ De staatsbosbeheerder stuurde het door aan een andere staatsbosbeheerder maar die wist het ook niet helemaal zeker. En aan gokken heb je niks dus…

‘Ik stuur de foto door naar een deskundige, eens kijken wat hij er van zegt,’ schreef de man in het groene uniform. En de deskundige keek en kwam vandaag met het verlossende woord.

Peer had, zo bleek nu, helemaal gelijk toen hij afgelopen vrijdag riep: ‘Kijk, een salamander!’ Want dat was het bij nader inzien en na grondige bestudering dus toch. Een Triturus Vulgaris in landfase. Ja mensen, dát verzin je toch niet. Tweejarig, zo wist de deskundige ook nog te melden. En ‘vulgaris’ staat voor..

Juist. Doodgewoon. Maar wel heel leuk. En hij (of zij) heeft ons leuk een halve week bezig gehouden!

Met dank aan de Staatsbosbeheerder en aan de amfibie-deskundige voor de supersnelle en enthousiaste reactie!

‘Peer, ik wil dit niet langer…’
‘Wat niet?’
‘Naar het toiletgebouw moeten lopen als het regent!’
‘Oh…’
‘Of als het net geregend heeft en het gras nog nat is…’
‘Oh…’
‘Of ’s nachts, als het koud en donker is, eerst al je kleren aan moeten trekken en een zaklamp moeten zoeken voor je kunt gaan plassen…’
‘Ik snap het Donder. En ik ben het helemaal met je eens.’

En dus ging hij vandaag in de verkoop, ons iniminikerrevennegie. Wat hebben we er een plezier van gehad. Wat waren het mooie tijden. Maar we worden een dagje ouder, 50% van ons is zelfs al met pensioen…, en dan is een beetje extra luxe wel fijn.

We weten ook al precies wat we er voor in de plaats willen, qua indeling dan hé; een lekkere dubbele treinzit, een middenkeuken én een toilet aan boord. Dat willen we. En een panoramaluifel. Die willen we ook weer, want dat is toch het fijnst.

Maar je moet de huid niet verkopen voor de beer geschoten is en dus ging ons kerrevennegie op Marktplaats vandaag. We kijken het een maandje aan en als hij dan niet verkocht is gaat hij de winterstalling in en ruilen we hem volgend voorjaar in.

… of toch niet?

(en dan begin je gewoon weer van voren af aan)

Een aantal jaren geleden leerden we een les. We kregen pech in Noord Frankrijk, waren nét de grens tussen Luxemburg en Frankrijk gepasseerd en toen deed de auto niets meer. We hobbelden naar de dichtsbijzijnde camping waar de auto werd weggesleept. En toen moesten we wachten. Wachten op de ANWB die terug moest bellen, wachten op een onderdeel dat niet kwam, wachten op een garage die dat onderdeel ergens in moest zetten.

‘Zullen we op de trein stappen en een dag naar Luxemburg-stad gaan?’ vroegen we ons toen af. ‘Nee, laten we dat niet doen, zul je net zien dat de garage belt en we de auto kunnen halen’.

Toen we, na lange, lange saaie dagen, Thionville verlieten besloten we: ‘dat gebeurt ons nooit weer. We gaan nooit meer wachten op iets wat komt. Wij beslissen zelf wel wat we doen.’

En dus besloten we vandaag niet te wachten tot het misschien, ooit, ergens in de middag of wellicht nog later, droog zou gaan worden. We stapten in de auto en reden naar Coevorden. Waar we eerst een grote campingwinkel bezochten en daar hele leuke koopjes kochten (2 merk-T-shirts voor 2.25 p/st bijvoorbeeld!) en daarna gingen we lunchen in Coevorden. Want een mensch moet toch eten?

Daarna stond een bezoek aan Het Stedelijk Museum gepland. Nee, niet die in Amsterdam! Coevorden heeft ook een Stedelijk. Iets kleiner, dat wel, en ook een iets andere collectie. We zagen er onder andere dit staaltje van gortdroge humor… We struinden er genoeglijk rond en deden daarna, omdat de regen was omgeslagen in ‘drizzle’ zoals de Ieren dat zo mooi noemen, de stadswandeling. Waar we met eigen ogen konden aanschouwen hoe je een historische vesting in anderhalve eeuw totaal naar de verdoemenis helpt. Er is zo goed als niets meer van over. Nieuwbouw. Nieuwbouw. Nieuwbouw. En om het af te maken zetten ze, geklemd tussen kasteel en marktplein, ook nog eens een oerlelijk gemeentehuis neer. Gruwel! Althans, dat vind ik dan hè, er zijn vast vele Coevordenaren die het práchtig vinden!

Het was inmiddels wel droog geworden, dat moet van Coevorden gezegd, en we deden daarom ook nog drie geocaches waarvan eentje ons op de Schans de Katshaar bracht. Waar we oog in oog kwamen te staan met een heuse salamander. Nou ja zeg! *

Kortom: prima dagje. Daar hoor je mij niet over klagen. En inmiddels zijn de regenwolken weg en zagen we zelfs al even de zon.

* naar aanleiding van de reactie van Gelkinghe: het zou ook nog kunnen dat het een (zeldzame) zandhagedis is. Ik durf het niet met zekerheid te zeggen maar hij komt op Katshaar wel voor.

Toen we gisteren op deze camping aankwamen vertrokken er net twee andere caravanners. Vanwege het weer, zo werd verklaard. ‘Welk weer?’ vroegen we ons af. Wij hebben immers, de vaste lezer weet dat, altijd mooi weer als we op vakantie zijn…

In het zonnetje bouwden we ons kampje op en pas vannacht begon het wat te sputteren. Dat kregen wij niet mee hoor, we sliepen als blokken. Maar vanochtend kon het zelfs de allergrootste rasoptimisten onder ons niet meer ontgaan: this was serious business! Mensch, wat een water! We waren blij dat we de voortent bij ons hadden. En niet, zoals gewoonlijk, alleen ons luifeltje…

Nou zijn we niet zomaar uit het veld te slaan dus na het riante ontbijt stapten we in de auto en reden we naar Duitsland. Meppen was het doel. We bezochten eerst een enorm Kaufhaus. Jawohl! En daarna was het al zo droog dat we een wandeling door de Altstadt konden maken. Meppen heeft ons daarbij positief verrast; het is een prachtig klein stadje.